مجله دلتا

آیا تا به حال برایتان این سوال پیش آمده که بهترین جاهای دیدنی تهران در شب کجا هستند؟ ما در این مقاله از مجله دلتا قصد داریم چند مورد از بهترین مکان های تهران در شب را به شما معرفی کنیم.

جاهای دیدنی تهران در شب

۱- بام تهران

فکرش را بکنید که تهران باشید و از لذت دیدن بام تهران در شب محروم بوده باشید. بی دلیل نیست که ما بام تهران را در ابتدای لیست جاهای دیدنی تهران در شب قرار داده ایم.

یکی از مکان های فوق العاده برای شب گردی در تهران، بام تهران است که در انتهای خیابان ولنجک واقع شده و در آن مکان، شهر تهران زیر پای شماست. می توانید در این مکان، ساعت ها به تماشای تهران بنشینید و از آب و هوای مطبوع این نقطه لذت ببرید.

۲- دریاچه چیتگر

دریاچه چیتگر بزرگترین دریاچه مصنوعی کشور و یکی از زیباترین مکان های دیدنی برای شب گردی در تهران می باشد که شب هنگام به دلیل انعکاس نور ساختمان های مسکونی اطراف بسیار دیدنی تر می شود. در این مکان زیبا برای چند ساعت می توان از دل ترافیک و شلوغی های شهر فاصله گرفت.

۳- پل طبیعت

کجا بهتر از شبانه های پل طبیعت؟ این پل، یکی از جاهای دیدنی تهران برای گردش های شبانه است.

این پل که دو پارک طالقانی و آب و آتش را به هم متصل می کند از سال ۱۳۹۳ به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری استان تهران محسوب می شود. شما می توانید از پیاده روی بر روی این پل بدون مزاحمت اتومبیل ها لذت ببرید. در این مسیر رستوران ها و کافی شاپ های زیادی موجود است که فود کورت راه چوبی از معروف ترین آن ها است.

۴- دربند تهران

دربند که یکی از مناطق خنک گردشگری است از دهکده های قدیمی شمیران محسوب می شود. دربند در ارتفاع ۱۷۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد و در این مکان شما می توانید از هوای آلوده پایتخت برای چند ساعت دور بمانید. دربند دارای تعداد زیادی رستوران است و شما می توانید برای صرف شام در هوایی خوب و مکانی دیدنی به این رستوران ها بروید.

۵- خیابان سی تیر

خیابان سی تیر جزو مناطق قدیمی تهران است و دارای ساختمان های قدیمی است. موزه آبگینه، موزه ایران باستان، مدرسه و آتشکده زرتشتی فیروز بهرام، از مناطق گردشگری و دیدنی این خیابان است.

یکی از بهترین گزینه ها برای تور شب گردی تهران، خیابان سی تیر است. این خیابان با وجود این که جزو مناطق قدیمی تهران است، ولی امروزه با ترکیب غذا و هنر با یکدیگر به روز شده و جزو بهترین جاهای دیدنی تهران در شب است. ویژگی اصلی این مکان غذاهای خیابانی آن است که با شنیدن موسیقی دل نشین خیابانی همراه است.

۷- پارک آب و آتش تهران

یکی دیگر از مکان های دیدنی تهران در شب، پارک آب و آتش است که در خیابان آفریقا واقع شده است و شبانه به دلیل سکوت آرامش بخشی که بر آن حاکم است دیدنی تر می شود. این پارک دارای چهار برج آتش، پل ابریشم، لانه کبوتر، فانوس دریایی، آبنما و مسیر کالسکه رانی است که باعث متفاوت تر شدن این پارک نسبت به پارک های دیگر شده است.

۸- برج میلاد تهران

برج میلاد از مدرن ترین جاهای تفریحی تهران در شب است. این برج که با ارتفاع ۴۳۵ متری در بزرگراه شیخ فضل الله نوری واقع شده است یکی از نمادهای مهم پایتخت است. برج میلاد به دلیل نور پردازی های زیبای آن، شبانه بسیار دیدنی می شود.

۹- پل معلق آسمان بام محک

پل معلق آسمان بام محک که در پارک نهج البلاغه تهران واقع شده، یکی از جاهای مناسب برای شب گردی و گذراندن آخر هفته ها و تعطیلات شماست. با رفتن روی این پل در ارتفاع ۶۵ متری از زمین قرار می گیرید. این پل یکی از مراکز گردشگری تهران شده است. روی پل، کفپوش قرمز رنگی است که گویا فرش قرمزی برای دعوت از شما پهن شده است.

دیگر جاهای دیدنی تهران در شب

مکان های مناسب شب گردی در تهران تنها این چند مورد نیستند. تهران هر محله اش پر است از جاهای دیدنی و گشتنی.

از دیگر مکان های دیدنی تهران در شب موارد زیر هستند:

• پارک جمشیدیه
• پارک ساعی
• پارک لاله
• پارک نهج البلاغه
• پارک دانشجو
• پارک هنرمندان

پیشنهاد مطالعه: مطلب هلند کوچک ایران کجاست را بخوانید.

از بیرون نمای آسایشگاه روانی ترانس آلگینی با دیوارهای بلند آجری و برج ناقوس تقریبا باشکوه به نظر می رسد، ولی روزگاری فجایعی پشت دیوارهای آن اتفاق افتاده است که به این زودی خیال ندارد از اذهان بیرون برود. با مجله دلتا همراه باشید تا به این آسایشگاه مخوف برویم.

آسایشگاه روانی ترانس آلگینی

آسایشگاه روانی ترانس آلگینی در سال ۱۸۶۳ در ایالت ویرجینیا غربی آمریکا افتتاح شد. یک طرفدار فرایند درمانی معتقد بود که بیماران روانی باید طی دورانی که در بیمارستان روان پزشکی سپری می کنند، به هوای آزاد و نور آفتاب و محیطی سالم و دلپذیر دسترسی داشته باشند.

این آسایشگاه روانی در ابتدای شروع به کار، ظرفیت پذیرش ۲۵۰ بیمار را داشت و دارای راهروهای طویل و جادار، اتاق های تمیز با پنجره ها و سقف های بلند بود.

حدود ۲۰ سال پس از بازگشایی، این بیمارستان روان پزشکی مملو از بیماران روانی شد. افزایش روزافزون تشخیص بیماری های روانی و همین طور طرد شدن بسیاری از افراد به این بهانه، موجب شد وضعیت این آسایشگاه روانی به هم بریزد. به این ترتیب در سال ۱۹۳۸، در ترانس آلگینی بیش از ۶ برابر ظرفیت عادی بیمار پذیرش شد.

باتوجه به شلوغی و ازدحام شدید، دیگر خبری از اتاق جداگانه و خصوصی برای بیماران نبود و در یک اتاق ۵ یا ۶ بیمار جا داده می شدند. نه تخت کافی برای تمام بیماران موجود بود و نه سیستم گرمایش جواب گو بود.

بیمارانی که نظم آسایشگاه را به هم می ریختند، در قفس های مخصوصی در سالن زندانی می شدند. این روش کاملا بی رحمانه ای بود که کارکنان بیمارستان برای کنترل بیماران ابداع کرده بودند.

آسایشگاه روانی یا شکنجه گاه ؟

علاوه بر کاهش بهداشت و کیفیت معالجات و مراقبت از بیماران، یک وحشت جدید هم از راه رسید. جراح بدنامی، یک آزمایشگاه لوبوتومی در این مرکز روانی دایر کرد.

فرایند درمانی لوبوتومی، یکی از بحث برانگیزترین روش های درمانی قرن بیستم است. در این روش درمانی کاملا غیر انسانی، میله نازک و تیزی، گوشه چشم بیمار گذاشته می شد تا وارد مغز شود و بافت پیوندیِ قشر پیشانی را قطع کند.

دقیقا مشخص نیست چند نفر قربانی این اعمال ددمنشانه شده اند، ولی تخمین زده می شود که او در طول دوران طبابت خود بیش از چهار هزار عمل لوبوتومی انجام داده است. بکارگیری لوبوتومی از سوی او موجب شد بسیاری از بیماران با آسیب های جسمی و شناختی همیشگی مواجه شوند و حتی برخی روی تخت عمل، جان خود را از دست بدهند.

بدرفتاری و غفلت از بیماران آسایشگاه روانی ترانس آلگینی تا سال ۱۹۴۹ ادامه پیدا کرد. در این زمان بود که روزنامه «چارلستون گازِت» گزارشی از شرایط وحشتناک حکمفرما بر این آسایشگاه روانی منتشر کرد که تا پیش از این از چشم عموم مردم پنهان مانده بود.

ولی نکته وحشتناک این بود که با تمام این اوصاف، این بیمارستان روان پزشکی تا سال ۱۹۹۴ به کار خود ادامه داد و تنها در این سال بود که بالاخره برای همیشه تعطیل شد.

امروزه در محل آسایشگاه روانی سابق، موزه ای راه اندازی شده است. در این موزه وسایلی مانند کاردستی هایی که بیماران در برنامه های هنر درمانی می ساختند، همچنین وسایل و ابزارآلات درمان های منسوخ شده ای مانند ژاکت های مهارکننده به نمایش گذاشته شده است.

بازدیدکنندگان همچنین می توانند در تورهای ماورالطبیعه در این بیمارستان روان پزشکی شرکت کنند که به عقیده شکارچیان روح مجرب، می توان در خلال آن، آواها و نجواهای ترسناکی از گذشته تاریک این مکان را بازشنید.

پیشنهاد مطالعه: مطلب تجربه همزمان وحشت و زیبایی در قلعه طلسم شده پردجاما را بخوانید!

شهر تاریخی عقدا شبیه به بافت تاریخی و سنتی شهر یزد می باشد. کوچه پس کوچه هایی که از خانه های گلی پر شده است. این شهر از شهرهای شمالی استان یزد است که در میانه جاده نائین به اردکان قرار دارد. برای آشنایی با شهر عقدا با مجله دلتا همراه باشید.

آشنایی با شهر تاریخی عقدا

شهر عقدا، یکی از بزرگترین و کهن ترین روستاهای بخش مرکزی اردکان است که با قدمتی ۶۰۰۰ ساله، مربوط به قبل از اسلام و معاصر با شهرستان میبد می باشد. این روستا در ایامی دور، نقش ساحل دریای ساوه را داشته که جاده قدیم و اصلی، از وسط آن می گذشته و در کنار جاده اش هم چاپارخانه و کاروانسرا قرار داشته است.

جای جای روستا، زندگی و آرامش را به همراه دارد و آدمی را به تاریخ و روزگار خوش کودکی می برد.

درباره نام عقدا

وجود بناهای تاریخی نظیر بازار و حمام ۱۱۰۰ ساله عقدا، قلعه ها و کاروان سراها، بادگیرها و… این شهر را به یکی از پُر جاذبه ترین شهرهای استان یزد تبدیل کرده است.

عقدا تا حدود قرن ۷ با داشتن ساکنینی کاملا زرتشتی به« گبرگاه» معروف بوده است.

روایات زیادی در خصوص انتخاب اسم شهر وجود دارد. جالب ترین این روایات این است که شهر فاقد دیوار دفاعی بوده است و راه زنان به این روستا حمله می کردند. یک روز خواجه نصیرالدین طوسی با اتراق در آنجا، طرح ساخت دیوار را داد و گفت: تنها کسانی که مسلمان شوند، حق ماندن در این شهر را دارند.

پس از مسلمان شدن اکثر اهالی در یک شب، هم زمان عقد ۴۰ دختر و پسر تازه مسلمان شده انجام می شود و از آن زمان به بعد، اسم این شهر به« عقدگاه» و سپس« عقدا» تغییر می کند.

جاهای دیدنی عقدا

تاریخ ۶ هزار ساله عقدا، آثار تاریخی و با صلابت زیادی را شکل داده که برخی از آنها عبارتند از :

مسجد جامع عقدا، حصار خواجه نصیر طوسی، قلعه سامه، کاروانسرای رشتی، دروازه عقدا، مسجد صلیب، مسجد هلاکو، خانه میرزا رضای کرمانی، چاپارخانه و … .

این روستا علاوه بر جاذبه های تاریخی، مناطق حفاظت شده ای همچون پارک ملی سیاه کوه و دره انجیر، موزه مردم شناسی، زیارتگاه پیر هریشت، تالاب های فصلی و کویرهای بکر و دیدنی نیز دارد.

اقامتگاه بوم گردی انار عقدا

اقامتگاه بوم گردی انار عقدا با قدمتی ۳۰۰ ساله و معماری بسیار زیبا و سنتی خود، فضایی دلنشین جهت اقامت و عکاسی می باشد که در نزدیکی آب انبار عقدا، چاپارخانه، کوچه باغ های انار و برج خواجه نعمت قرار دارد. از بام بوم گردی انار می توان نمایی ویژه از روستای عقدا را مشاهده کرد.

محصولات و صنایع شهر عقدا

بهترین محصول کشاورزی این شهر، انار عقدا است که از لحاظ کیفی و طعم شیرین آن، در کل ایران بی نظیر است. انواع گیاهان دارویی همچون خاکشیر، زیره، کاکوتی، آویشن، بادام کوهی، ختمی و… نیز هر ساله در بیابان های عقدا می رویند.

صنایع دستی روستای عقدا هم شامل قالی بافی از نوع قالی های ابریشمی نائینی و سبدبافی از ترکه های درخت انار و همچنین جارو بافی و ساخت قپان می باشد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب سهولان، غار سحرانگیز مهاباد را بخوانید.

هتل نیشیاما ژاپن قدیمی ترین و کهن ترین هتل دنیا است. این هتل که نقش مهمی در گردشگری ژاپن بازی می کند ساختش به سال ۷۰۵ میلادی باز می گردد. زمانی که کسی در دنیا هتلی نساخته بود. با مجله دلتا همراه باشید تا به این هتل جذاب برویم.

درباره هتل نیشیاما ژاپن

این هتل هنوز هم به دست همان خانواده ای که آن را ساخته اداره می شود و این پنجاه و دومین نسل از خانواده است که مدیریت هتل را بر عهده دارد. نیشیاما بر خلاف قدمتش کماکان نو به نظر می رسد و اتاق های آن به سبک سنتی ژاپن طراحی شده است.

ارائه خدمات عالی و وجود چشمه های آب گرم فوق العاده در این هتل اقامت را برای گردشگران لذت بخش تر می کند. این هتل در کوهپایه کوه آکایاشی قرار دارد و منظره زیبایی را در اختیار میهمانانش قرار می دهد. این هتل هنوز هم در حال فعالیت است.

ثبت در گینس

نیشیاما در سال ۲۰۱۱ میلادی بصورت رسمی در رکوردهای گینس به ثبت رسید. با گذشت حدود ۱۳۰۰ سال از زمان تاسیس این هتل ۵۲ نفر مالک این هتل شدند و هنوز هم مالکیت این هتل دست به دست می شود.

این هتل تا به امروز بارها بازسازی شده که آخرین بارش سال ۱۹۹۷ میلادی بوده است. ۳۷ اتاق دارد که در آنها کشیدن سیگار مجاز نمی باشد. همچنین رستورانی هم در آن موجود است که خوراک های خوشمزه ای را به میهمانان عرضه می کند.

این هتل به دلیل قدیمی ترین هتل دنیا بودن، هتلی گران قیمت است و میانگین هزینه اقامت در آن بین ۳۷۵ تا ۵۲۶ دلار می باشد.

فضای داخلی هتل نیشیاما

فضای داخلی قدیمی ترین هتل دنیا به سبک ژاپنی طراحی و چیدمان شده است. با وجود این چیدمان، میهمانان این هتل محل اقامت خود را همان گونه که انتظار داشتند به نوعی مدرن یافته اند.

در این هتل هیچ گونه دسترسی به تلویزیون و اینترنت وجود ندارد. هر کدام از این اتاق ها، زمانی را میزبان امپراطوران، جنگ سالاران یا سامورایی ها بوده اند.

ساختمان این هتل در دره کوه واقع شده است، طوری که از تمام پنجره ها می توان به قله کوه نگاه کرد. استحمام در چشمه های آب گرم و قدم زدن در امتداد مسیرهای کوه همگی بسیار انرژی بخش است.

حرارت مرکزی هتل، توسط چشمه های آب گرم تأمین می شود و همچنین تمام آب مورد استفاده در هتل نیز از آن تهیه می شود. این چشمه در قسمت ورودی هتل قرار دارد.

این هتل دارای یک فضای خلوت و آرام، به دور از فشار و شلوغی زندگی شهری و ماشینی است که برای مدیتیشن و ریلکس کردن مورد استفاده میهمانان هتل قرار می گیرد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب جاده مخوف استخوان، جاده ای مملو از اسکلت انسان را بخوانید.

هرکسی وارد قبرستان آبی رومانی یا قبرستان مری شود با لب خندان بیرون می آید. از نگاه مردم این منطقه مرگ به بازی و شوخی گرفته شده است. با مجله دلتا همراه باشید تا به شادترین قبرستان جهان برویم.

قبرستان آبی رومانی

ایده قبرستان مری به سال ۱۹۳۵ بازمی گردد. در آنجا نجاری به نام پاتراس وظیفه ساخت علامت های روی قبر را داشت. رسم مردم این روستا بدین صورت بود که پس از سه روز عزاداری، محلی ها در کافه جمع می شدند و خاطرات و نظرات خود را در مورد شخص متوفی بیان می کردند.

در این میان پاتراس سرا پا گوش می شد و به دنبال سوژه ای برای نقاشی بود. او هنگام ساخت این علامت ها به سنگ قبر رنگ آبی می زد و اطراف آن را گل های رنگارنگ کشیده و در نهایت هم شعری طنز اما تلخ می نوشت.

داستان سنگ قبرها

اگر فردی در روستای ساپانتا فوت کند سهم او یک سنگ قبر آبی و رنگارنگ در قبرستان مری است که روی آن نامش نوشته شده است. روی آن نقاشی با شعری طنزگونه که شغلش یا نحوه مرگش را نشان دهد، کشیده می شود.

البته بعضی شعرها در نهایت شایستگی، فرد متوفی را بیان می کنند اما با خواندن بعضی از شعرها واقعا خنده بر لبها می نشیند.

درواقع برخورد اهالی این روستا با مرگ، به باور آن ها باز می گردد. آنها بر این باورند که هرکس زودتر بمیرد بازی را باخته و رازها و خصوصیاتش به صورت طنز برمزارش نقش می بندد.

سنگ قبرهای رنگی

برخلاف سایر گورستان ها، سنگ قبرهای ساپانتا خاکستری نیستند. هر کدام با طرحی شاد و جذاب تزئین شده اند و محیط قبرستان را بسیار شاد و جذاب کرده اند.

نکته قابل توجه اینکه رنگ زمینه کلیه علامت های روی سنگ قبرها آبی است و طرح های روی آن نیز شکل های متنوعی از گل ها است. تزئین های علامت ها به رنگ های شاد باعث ایجاد ترکیبی شاد و زیبا در محیط گورستان شده است.

البته علاوه بر این تزئین های زیبا روی علامت های صلیبی، نقاشی های زیبایی مرتبط با شغل متوفی نیز بر روی علامت نقش بسته است. ولی نکته جالب تر مربوط به شعرهایی است که بازماندگان در پایین عکس در مورد متوفی نوشته اند.

نمونه ای از اشعار نوشته شده روی سنگ قبرها:

شعری برای مادرزن

در زیر این سنگ سنگین
مادرزن من آرمیده است
اگر او سه سال بیشتر عمر می کرد
من در این گور بودم و او این شعر را می خواند
ای کسانی که از اینجا عبور می کنید
سعی نکنید او را بیدار کنید
چرا که او به خانه باز می گردد
و سر مرا از تنم جدا می کند.

قبرستان آبی رومانی یکی از دیدگاه های جالب مردم این منطقه را به مرگ، در قالب تصویر و نوشته نشان می دهد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب چشم کره زمین اینجاست را بخوانید.

دوران ویکتوریا پر از خطرات شناخته شده و ناشناخته بود. افسانه ترسناک غار جادوگر بل در تنسی که با نام تسخیر جادوگر بل نیز شناخته می شود، داستانی است که از ادبیات فولکلور جنوب آمریکا نشأت گرفته است. اگر به گردشگری وحشت علاقه مند هستید با مجله دلتا همراه باشید تا بیشتر با جادوگر بل آشنا شویم.

داستان جادوگر بل در تنسی

این داستان به دهه ۱۸۰۰ بازمی گردد که خانواده بل در شهرستان رابرتسون در تنسی مستقر شدند. بل کشاورزی بود که همراه با همسر و فرزندش در سال ۱۸۸۰ در شهر رابرتسون در ایالت تنسی زندگی می کرد. آن ها در مزرعه ای به مدت ۱۳ سال ساکن بودند.

در تابستان ۱۹۱۷ اتفاقات غیرعادی زیادی در خانه آن ها اتفاق افتاد. برخی از اعضای خانواده حیوان های عجیبی را می دیدند که در مزرعه در حال چریدن هستند. برخی دیگر نیز نیمه شب ها صدای کوبیدن در را می شنیدند. همچنین صدای کشیده شدن زنجیر بر کف زمین شنیده می شد. از داخل خانه صداهای غیرانسانی دیگر به گوش می رسید.

تنها یک سال بعد بود که خانواده بل برای خلاص شدن از مشکل از همسایگان خود کمک خواستند و پس از اینکه دیگران شاهد پدیده های ناخوشایند بودند، تحقیقات رسمی توسط مسئولین این شهر آغاز شد.

سرانجام منشأ صدا پیدا شد. آن ها گفتند که نام او کیت است و هدف او این بود که جان ” بل” را بگیرد و همچنین از ازدواج دخترش با پسر همسایه جلوگیری کند.

در طول سه سال، خانواده متحمل شکنجه روانی و نیز سو ءاستفاده های فیزیکی توسط فردی به نام کیت قرار گرفتند تا اینکه سرانجام جان بل به هر چیزی که سال ها او را آزار داده بود تسلیم شد. سرانجام در تاریخ ۲۰ دسامبر سال ۱۸۲۰ آقای بل نفس های آخر را کشیده و جان سپرد.

مردم محلی امروزه هم جادوگر بل را مسئول اصلی تمامی اتفاقاتی می دانند که در آن حوالی رخ می دهد.

در آن حوالی هنوز هم گاه گداری صداهای عجیب شنیده می شود. گاهی در تصاویر عکاسی شبح انسانی مشاهده می شود که اصلا در آن زمان در آنجا حضور نداشته است.

غار جادوگر بل

داستان بل ساحره به قدری در تاریخ تنسی ریشه دوانده است که غالباً در مدارس افسانه ای، در میان بچه ها به عنوان آخرین داستان ترسناک تدریس می شود.

این داستان حتی پس از ایجاد کنجکاوی در مورد جادوگری که خانواده بل را آزار داده بود، به اندرو جکسون نیز که قرار بود رئیس جمهور باشد راه پیدا کرد.

غاری که جادوگر در آن زندگی می کند ترسناک است. هفته ای شش روز در طول ماه های تابستان باز است. در ورودی غار به تنهایی ترسناک است، یک در آهنی بزرگ پس از ورود بازدیدکنندگان بسته می شود.

فضای داخلی غار، تونل های طولانی است که قطعاً شبیه به چیزی هستند که بیشتر افراد به آن فکر می کنند. جادوگر، در گذرگاه های طویل آن راه می رفته است. برخی از مکان ها روشن است و در مواقعی که بازدیدکنندگان به گوشه و کناری می روند، ممکن است اتاق ها تاریک باشند.

بااین حال هیچ خطری در رابطه با کشف این غار وجود ندارد. غار جادوگر بل که در مزرعه جان بل قرار دارد در سال ۲۰۰۸ در  لیست ثبت تاریخ ملی قرار گرفت.

پیشنهاد مطالعه: مطلب جزیره شیطان، ترسناک ترین زندان جهان را بخوانید.

روستای میمند کرمان با وسعت ۴۲۰ کیلومتر مربع، یکی از مهم ترین و بزرگ ترین روستاهای دست کند ایران و جهان محسوب می شود که همچنان زندگی در آن جریان دارد و مردمانش بسیاری از سنت های پیشینیان خود را حفظ کرده اند. این روستا از مهم ترین جاذبه های توریستی کرمان است. همراه مجله دلتا سفری به میمند خواهیم داشت.

روستای میمند کرمان

واژه میمند ترکیبی از دو واژه «می» و «مند» است. از آنجایی که این روستا قبل از اسلام شکل گرفته، مردان این نواحی می می نوشیده اند و مست می شدند و خانه های روستا را در اثر مستی می کنده اند که به همین دلیل نام آن را میمند گذاشته اند.

عده ای دیگر می گویند نام میمند از میمنت و مبارکی گرفته شده است.

روستای میمند از توابع بخش مرکزی شهربابک به شمار می رود و با این شهر ۳۸ کیلومتر فاصله دارد. این روستا بین شهرهای شهر بابک، سیرجان، رفسنجان و انار قرار گرفته است.

پوشش گیاهی و جانوری میمند

روستای میمند در ارتفاع ۲,۲۴۰ متری از سطح دریا و بین دشت و کوهستان قرار دارد. این دشت در گذشته پوشیده از درختان پسته و بادام وحشی بوده است.

در اطراف روستا درختان توت و شاه توت به وفور یافت می شوند. انواع گیاهان دارویی از جمله آویشن سیاه، مریم گلی، بومادران، ختمی، ترنجبین، اسطوخودوس، شیرین بیان و … در این منطقه می رویند.

دشت میمند همچنین مملو از جانوران بیابانی همچون مار، سوسمار، جوجه تیغی، لاک پشت و خرگوش است. به علاوه در کوهستان های میمند، حیوانات وحشی مختلفی همچون آهو، گرگ، روباه، بزکوهی، کبک و پرندگان شکاری زندگی می کنند.

شغل مردمان میمند

مردمان این روستا کوچ نشینانی هستند که با کشاورزی و دامداری روزگار می گذرانند و میان اقامتگاه های تابستانی و زمستانی خود در فصول مختلف سال در حرکت هستند. میمند سکونت گاه زمستانی آن ها محسوب می شود.

اهالی این روستا در فصل های گرم سال در دشت به دامداری مشغول هستند. در ماه های سرد به روستا کوچ می کنند و به کشاورزی و باغ داری می پردازند.

معماری روستای میمند

با دیدن معماری اعجاب انگیز میمند، دچار بهت و حیرت خواهید شد. مردمان سخت کوش این روستا درون کوه و صخره ها را کنده و برای خود خانه و مأمنی امن بدون استفاده از هیچ گونه ملاتی برپا کرده اند.

این خانه ها که روی هم قرار گرفته اند و پنج طبقه را تشکیل می دهند، «کیچه» نام دارند. میمند حدود ۴۰۶ کیچه دارد.

معماری کیچه ها به گونه ای است که مانند یک عایق حرارتی عمل می کنند، زیرا بدنه آن ها سنگ یکپارچه است. باد و باران به داخل آن نفوذ نمی کند و در مقابل آتش سوزی نیز مقاوم هستند.

قدمت روستای میمند به دو تا سه هزار سال پیش می رسد.

این روستا در سال ۱۳۹۴ به عنوان نوزدهمین اثر جهانی ایران در میراث جهانی سازمان یونسکو به ثبت رسیده است. میمند همچنین به عنوان هفتمین منظر فرهنگی- طبیعی و تاریخی در جهان در سال ۱۳۸۴ نخستین جایزه جهانی ملینا مرکوری را به دست آورد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب سفر به سرزمین آلوچه در نزدیکی تهران را بخوانید.

آتشفشان دالول اتیوپی را گرم ترین محدوده کره زمین برای سکونت می دانند. بیشتر سطح این بیابان پوشیده از نمک و ماگماهاست. در اطراف دالول چشمه های آب گرم زیادی وجود دارد و زمین های اطراف را به نقطه ای عجیب و غریب تبدیل کرده است. برای آشنایی بیشتر با این مکان مخوف با مجله دلتا همراه باشید.

آتشفشان دالول اتیوپی

آتشفشان دالول در اثر یک فوران در سال ۱۹۲۶ به وجود آمده و با آوردن ماگماها به سطح زمین مناظر منحصربه فردی را شکل داده که هیچ شباهتی با زمین ندارد.

این زمین به بیابان آتش فشان ها و چشمه های آب گرم معروف است و بیش ترین و بزرگ ترین حفره های آب گرم جهان را در خود جای داده است. بر روی زمین هم شکاف هایی است که گازهای زیرزمینی را به بیرون منتشر می کند.

دالول خطرناک اما زیبا

گدازه های گوگرد سیاه که سفت و سخت شده اند بعضی از چشمه ها را فرا گرفته اند و استخرهایی با رنگ های آبی و سبز، آب های سمی را پنهان کرده اند.

یکی از دلایل عجیب و ترسناک بودن بیابان دالول فرورفتگی هایی است که رسوبات مواد مذاب مانند نمک، فلزات و … آن را پر کرده است.

بخشی از خطرات این منطقه بخاطر همین نمک هایش است. چون نمک های دالول ثروت زیادی را به بار می آورد. برای همین، خیلی از گروه ها و قبایل برای اینکه کنترل این ناحیه را در دست بگیرند همیشه با هم در حال جدال هستند.

دالول خطر و زیبایی را با هم ترکیب کرده است. از یک طرف ماجراجویی بی نهایت و از طرف دیگر دریاچه های رنگارنگ نمک که چشم ها از دیدنشان سیر نمی شود.

حیات در دالول

آتشفشان دالول یکی از کم ارتفاع ترین دهانه های آتش فشانی دنیاست که به دلیل وجود ترکیبات شیمیایی به هیچ وجه محلی برای سکونت نیست و برای لحظه ای حضور در این بیابان باید تمهیدات لازم ایمنی را بسنجید.

آب و هوای عجیب و غریب باعث شده تا این ناحیه یکی از دورافتاده ترین نقاط دنیا شود. هیچ کسی در حوالی این ناحیه زندگی نمی کند و تنها راه رفت و آمد، استفاده از شترها و شترسواری است.

این ناحیه عجیب و اسرارآمیز سرشار از دریاچه های آب هیدروترمال است و براساس مطالعات جدید محققان، برخی از نقاط آن عاری از هرگونه حیات هستند.

گفتنی است که در بیابان دالول هیچ هتلی برای سکونت مسافران و توریست های گردشگری وجود ندارد و باید آب و غذای کافی همراه خود داشته باشید تا زنده بمانید.

پیشنهاد مطالعه: مطلب در این هتل عجیب با زرافه ها غذا بخورید را بخوانید.

جزیره شیطان گویان که با نام مستعمره کیفری کاین نیز شناخته می شود در قرون ۱۹ و ۲۰ بعنوان زندان مورد استفاده قرار می گرفت. این زندان در قالب چندین ساختمان مجزا در جزایر کوچک و بزرگ گویان فرانسه ساخته شد و به زندانیان سیاسی تبعیدشده و هر کسی که به نحوی اسباب ناخشنودی حاکمان فرانسوی بود، اختصاص داشت. همراه مجله دلتا باشید.

داستان جزیره شیطان گویان چیست؟

در اقیانوس اطلس با فاصله ۱۱ کیلومتری سواحل گویان فرانسه، سه جزیره کوچک قرار دارد که به جزایر رستگاری شهرت دارند. یکی از این جزایر، جزیره شیطان است.

از سال ۱۸۵۲ تقریبا تمامی مجرمان و جنایت کاران خطرناک برای حبس شدن به این جزایر فرستاده می شدند. با توجه به اینکه این جزیره از خشکی دور بود امکان فرار برای زندانیان محبوس در آن وجود نداشت.

اکثر زندانیان پیش از اتمام دوران حبسشان در اثر بیماری یا حتی ستیز و جنگ با دیگر زندانیان و تحت شکنجه قرار گرفتن، جان خود را از دست می دادند. به همین دلیل این جزایر را خشن ترین تبعیدگاه می دانستند.

شهرت خشونت بیش از اندازه و اتفاقات دیگری که در آن رخ داد موجب شد این تبعیدگاه از سال ۱۹۵۳ بسته شده و دیگر هیچ مجرمی به آنجا فرستاده نشود.

سفر به جزیره شیطان

سفر به جزیره شیطان برای بسیاری از محکومان سفر آخر بود. آن ها را سوار بر کشتی به زندان می بردند. آن ها بلافاصله بعد از سوار شدن هویت فردی خود را از دست داده و از آن پس تنها یک شماره بودند که مرگ و زندگیشان برای کسی اهمیت نداشت.

زندان بانان این افراد را به عرشه زیرین کشتی برده و در قفس های آهنی زندانی می کردند. جایی که تاریکی حاکم بر آن کشنده بود و به سختی هوا به آن جا می رسید.